Bæði ummál vörpunnar og möskvarnir minnka eftir því sem aftar kemur í vörpuna. Þar af leiðir að mikið af sjónum þar að fara út gegnum hliðarbyrðin. Þá verða "vatnsfötuáhrif" sem leiða til þess að möskvarnir spennast upp. Ef þetta gerist á þeim svæðum í vörpunni þar sem möskvar eru nægilega stórir, þá hverfur fiskur þar út um, eða ánetjast í möskvunum.
Þegar poki vörpunnar fyllist þá munu "vatnsfötuáhrifin" aukast og færast framar í vörpuna. Þess vegna sjáum við að það getur tekið langan tíma að fylla fremsta hluta pokans. Yfirleitt borgar það sig að hífa frekar fyrr en seinna, og láta trollið síðan fara aftur.
Vörpuflæðineminn sýnir gegnumstreymi sjávar og hallabreytingar sem verða á byrðinu vegna vatnsfötuáhrifa. Toghraðaneminn sýnir hins vegar gegnumstreymi sjávar og það hvort varpan sé skökk eða ekki. Báðir þessir nemar sýna hvernig sjávargegnumstreymi verður fyrir truflunu vegna vatnsfötuáhrifa og/eða að varpan er ekki fyllilega strekkt út þegar fiskur kemur aftur með belgnum.